لحظاتی با خدا

 

آه

روزيت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي. پناهت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي. بارها گل برايت فرستادم، گلهاي زيبا از همه رنگ، کلامي نگفتي. بهترين هدايا را به تو دادم، نفهميدي. مي‌خواستم برايم بگويي. آخر تو بندهْ من بودي و چاره‌اي نبود جز نذول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي.

 

کودک نجوا کرد : خدايا با من حرف بزن .

مرغ دريايي آواز خواند کودک نشنيد .

سپس کودک فرياد زد : خدايا با من حرف بزن .

رعد در آسمان پيچيد اما کودک گوش نداد .

کودک نگاهي به اطرافش کرد و گفت :خدايا بگذار ببينمت .

ستاره اي درخشيد اما کودک توجه نکرد .

کودک فرياد زد :خدايا به من معجزه اي نشان بده .

وطفلي متولد شد اما کودک نفهميد .

کودک با نا اميدي گريست .

خدايا با من در ارتباط باش . بگذار بدانم اينجايي .

بنابراين خدا پايين آمد و کودک را لمس کرد .

ولي کودک پروانه را کنار زد و رفت.

 

پيرمردي صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با يک ماشين تصادف کرد و آسيب ديد. عابراني که رد مي شدند به سرعت او را به اولين درمانگاه رساندند .
پرستاران ابتدا زخمهاي پيرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: "بايد ازت عکسبرداري بشه تا جائي از بدنت آسيب و شکستگي نديده باشه

پيرمرد غمگين شد، گفت عجله دارد و نيازي به عکسبرداري نيست.
پرستاران از او دليل عجله اش را پرسيدند.زنم در خانه سالمندان است. هر صبح آنجا مي روم و صبحانه را با او مي خورم. نمي خواهم دير شود

 پرستاري به او گفت: خودمان به او خبر مي دهيم.
پيرمرد با اندوه گفت: خيلي متأسفم. او آلزايمر دارد. چيزي را متوجه نخواهد شد! حتي مرا هم نمي شناسد!
پرستار با حيرت گفت: وقتي که نمي داند شما چه کسي هستيد، چرا هر روز صبح براي صرف صبحانه پيش او مي رويد؟

 پيرمرد با صدايي گرفته ، به آرامي گفت: اما من که مي دانم او چه کسي است..