تبليغاتX
بنام خداوند بخشنده مهربان

عشقت را ببخش.                

+ ارزشت را با مقايسه كردن خود با ديگران پايين نياور ، زيرا همه ي ما با يكديگر متفاوتيم.                                                                                      
+ اهداف و آرزوهايت را با توجه به آنچه كه ديگران ، با اهميت تصور مي كنند ؛ تعيين نكن ، زيرا فقط تو مي داني كه چه چيز برايت بهترين است .       
+ با زندگي كردن در گذشته يا آينده ، زيستن در زمان حال را از دست نده . حتي اگر يك روز در زمان حال زندگي كني ، همه ي  روزهاي عمرت را زيسته اي .           
+ هنگامي كه هنوز چيزي براي بخشيدن داري ، هرگز نا اميد نشو .  
+ هيچ چيز واقعا به پايان نمي رسد تا لحظه اي كه خودت دست از تلاش بر داري .    
+ از مواجه شدن با خطرات نترس ؛ زيرا بدين ترتيب فرصت مي يابي كه بياموزي چقدر بايد شجاع باشي .                                                                
+ با گفتن اين كه : " يافتن عشق غير ممكن است " مانع ورود عشق به زندگي خود نشو .                                                                                          
+ سريع ترين راه دريافت عشق ، بخشيدن آن به ديگران است .
+ سريع ترين راه از دست دادن آن ، محكم نگاه داشتن آن است .
+ روياهاي خود را رها نكن . بدون رويا بودن يعني بدون اميد بودن و نا اميدي يعني اين كه هيچ هدفي نداري .                                                                    
+ باور كنيد كه لياقت به دست آوردن آنچه را كه در جست و جويش هستيد ' داريد.

+ نوشته شده توسط سید محمد رضا خطیبی در شنبه بیست و ششم آبان 1386 و ساعت 12:4 |

تلاش لازمه ی حیات

 

یک روز سوارخ کوچکی در یک پیله ظاهر شد شخصی نشست و چند ساعت به جدال پروانه برای خارج شدن از سوراخ کوچک ایجاد شده در پیله نگاه کرد سپس فعالیت پروانه متوقف شد و به نظر رسید تمام تلاش خودرا انجام داده و نمی تواند ادامه دهد آن شخص تصمیم گرفت به پروانه کمک کند و با قیچی پیله راباز کرد. پروانه به راحتی از پیله خارج شد اما بدنش ضعیف و بالهایش چروک بود آن شخص باز هم به تماشای پروانه ادامه داد و چون انتظار داشت که بالهای پروانه باز، گسترده و محكم شوند و از بدن پروانه محافظت كنند، ! هيچ اتفاقي نيفتاد در واقع پروانه بقيه عمرش خزيد و مشغول بود و هرگز نتوانست پرواز كند.

چيزي كه آن شخص با همه مهربانيش نميدانست اين بودكه محدوديت پيله و تلاش لازم براي خروج از سوراخ آن، راهي بودكه خدا براي ترشح مايعاتي از بدن پروانه به بال هايش قرارداده بود تا پروانه بعد ازخروج از پيله بتواند پرواز كند نكته در اينجاست گاهي اوقات تلاش تنها چيزيست كه در زندگي نياز داريم اگر خداوند اجازه مي دادكه بدون هيچ مشكلي زندگي كنيم فلج مي شديم، به اندازه كافي قوي نبوديم و هرگز نميتوانستيم پرواز كنيــــم.

+ نوشته شده توسط سید محمد رضا خطیبی در شنبه بیست و ششم آبان 1386 و ساعت 11:53 |

مركز آموزش ايرانيان